Stichting Emetofobie
http://www.stichtingemetofobie.nl/forum/

Het begin van een lange weg
http://www.stichtingemetofobie.nl/forum/viewtopic.php?f=47&t=23991
Pagina 1 van 1

Auteur:  Kim-1998 [ 12 maart 18 11:32 ]
Berichttitel:  Het begin van een lange weg

Yes I did it!


Ik heb afgelopen woensdag een afspraak gemaakt bij de dokter om te praten over mijn emetofobie en of ik daar hulp voor kan krijgen, de afspraak stond voor vandaag om 08:10. Het hele weekend was ik super zenuwachtig voor het gesprek van vandaag. Bang keihard te gaan huilen. Om stipt 08:10 zat ik in de wachtkamer. Ik was de eerste voor die dag. 08:15 kwam er een vrouw binnen en die legde uit dat de dokter een spoedgeval had en dat mijn afspraak 15/20 minuten later zou worden. Hier was ik niet heel blij mee maarja het was niet anders. Ik zat me in de tussentijd heel erg te stressen. 08:30 kwam de dokter binnen om mij op te halen. Mijn hart ging als een malle tekeer. Ik liep mee naar zijn kamertje. Ik zat net in de stoel die bij het bureau stond en begon gelijk te huilen. Ik schaamde me dood. Ik kwam niet eens meer uit mijn woorden. Snikkend heb ik de dokter uitgelegd waar ik last van heb en hoe erg het mijn leven beïnvloed. De dokter bevestigde dat mijn verhaal klopte met het verhaal van emetofobie. Ook gaf hij aan dat het goed was dat ik een afspraak heb gemaakt. Hij heeft mij aangemeld bij Lentis en ik krijg binnen 5 werkdagen bericht terug. Nu heb ik de eerste stap achter de rug, maar nu moet ik het nog mijn ouders vertellen... Dit vind ik ook heel spannend. Niemand wist dat ik een afspraak had gemaakt bij de dokter en dat de dokter mij dus bij Lentis heeft aangemeld. Het geen wat ik echt vervelend vind is dat ik steeds moet huilen als ik over mijn probleem praat of als ik over mijn probleem nadenk... Als ik moet huilen voel ik me kwetsbaar en dat is het laatste wat ik wil zijn.

Auteur:  MMvdk [ 12 maart 18 23:33 ]
Berichttitel:  Re: Het begin van een lange weg

Hi Kim,

Wat super goed van je! Heel herkenbaar wat je zegt over huilen. Ik heb al een hele poos emetofobie en vooral in het begin moest ik ook steeds huilen als ik het er over had. Maar dit gaat vanzelf weg na een tijd, en zo niet is het alsnog niet erg. Het is ook een vervelende situatie en daar hoort huilen soms bij..

Auteur:  Kim-1998 [ 15 maart 18 18:31 ]
Berichttitel:  Re: Het begin van een lange weg

Hey MMvdk!

Fijn dat ik nu weet dat andere mensen er ook 'moeite' mee hebben om te huilen. Ik ben nooit een prater geweest en dan is praten over zo'n gevoelig onderwerp best wel heftig. Ik hoop inderdaad dat het praten met de tijd makkelijker word!

Auteur:  BeauNaomi [ 06 apr 18 18:12 ]
Berichttitel:  Re: Het begin van een lange weg

Hi Kim,

Ik herken me zo erg in het feit dat je moet huilen wanneer je over je probleem praat of nadenkt.. ik ben soms zó emotioneel wanneer ik dit niet wil zijn en haat het echt als ik dan weer eens moet huilen.
Ben je al bij Lentis geweest? Wat is dit eigenlijk precies? Heb je inmiddels ook met je ouders gesproken?
Ik vind dat puntje ook lastig, bespreken met mijn ouders. Ik woon op mezelf maar heb een hele goed band met mijn moeder dus praat ook veel met haar. Tot een half jaar geleden wist ze niet dat ik een serieus probleem had en het mijn leven zo beinvloed. Ik heb haar een pagina doorgestuurd waar precies in staat wat emetofobie is en wat je zoal denkt en doet als emetofoob. Ik geloof dat het haar toch wel heeft geholpen om te begrijpen. Ze zei voorheen namelijk altijd: je hoeft niet over te geven. En als je nou moet overgeven, wat is daar nou zo erg aan? Het lucht alleen maar op! Dat zijn dingen die ik gewoon niet wil horen want voor mij is het verschikkelijk om te moeten overgeven.. maargoed, ze weet nu beter hoe ze moet reageren!
Ik ben benieuwd hoe je gesprekken zijn gegaan!

Liefs, Beau

Auteur:  Kim-1998 [ 11 apr 18 20:56 ]
Berichttitel:  Re: Het begin van een lange weg

Hey BeauNaomi!

Lentis is een GGZ 'instelling' in Groningen waar mensen met psychische klachten behandelingen en therapieën kunnen krijgen. Morgen heb ik mijn eerste afspraak met een psycholoog van Lentis. Super spannend! Ik heb het inmiddels ook mijn ouders verteld en die reageerde hier super goed op. Ze moedigden me aan dat ik echt niet de enige ben en vertelde hun ervaringsverhalen. Het schijnt dat mijn vader vroeger een periode van paniekaanvallen heeft gehad. Tijdens zo'n paniekaanval was hij bang om een hartaanval te krijgen. Dit was gek genoeg heel fijn om te horen want ik voelde mij zo langzamerhand een gek. Mijn ouders stonden gelijk lijn recht achter me en reageerden zo positief en begripvol, dat ik nu zonder schaamte over mijn gevoelens kan praten of er over kan hebben als er wat is gebeurt. Wat super slim om een link door te sturen naar je moeder met alle info! Dit is een hele mooie en slimme manier om naasten uit te leggen wat je meemaakt! Je wilt niet weten hoe vaak mensen dat om mij heen zeggen: "Het is maar even en dan is het een opluchting" Vreselijk hier kan ik alleen maar nog meer paniek van krijgen! Er zullen altijd mensen zijn die je niet snappen of je een aansteller vinden, maar die zijn er altijd. Of je nou hoofdpijn hebt of super depressief bent, er zullen altijd mensen zijn die het gewoon niet begrijpen. Haal steun uit de mensen die je wel begrijpen en je wel willen helpen! Je staat er zeker niet alleen voor.

Liefs,

Kim

Pagina 1 van 1 Alle tijden zijn GMT + 1 uur
Powered by phpBB® Forum Software © phpBB Group
https://www.phpbb.com/