Alle tijden zijn GMT + 1 uur




Plaats een nieuw onderwerp Antwoord op onderwerp  [ 2 berichten ] 
Auteur Bericht
 Berichttitel: Wanneer in therapie?
BerichtGeplaatst: 17 mei 16 23:15 
Offline
actief lid

Geregistreerd: 07 dec 12 19:30
Berichten: 288
Hallo allemaal,

Ik merk aan mijzelf dat het de laatste tijd fobiewise steeds slechter met mij gaat. Ik kon deze fobie altijd goed onder de duim houden en alleen bij hele erge gevallen had ik last van paniek. Nu kamp ik toch zeker elke dag met minstens 1 klein paniek momentje en ik krijg het niet goed gerelativeerd. Het frustreert mij enorm dat ik het niet zelf meer aankan en twijfel sterk of ik nu professionele hulp moet gaan zoeken of dat ik het als nog zelf kan oplossen.

Ik ben eigenlijk vooral benieuwd naar jullie verhalen. Hoe en wanneer hebben jullie de knoop doorgehakt om (professionele) hulp te zoeken. En hoe is dit gegaan? Ik heb nooit therapie gevolgd, het forum en het schrijven was voor mij al therapie genoeg.


Omhoog
 Profiel  
Antwoord met een citaat  
 Berichttitel: Re: Wanneer in therapie?
BerichtGeplaatst: 23 mei 16 9:24 
Offline
lid

Geregistreerd: 06 apr 14 17:54
Berichten: 27
Hoi Iridaxx,

Wat vervelend dat het zo je leven aan het beïnvloeden is. Ik moet eerlijk bekennen, de fase waar jij nu inzit was voor mij het moment geweest dat ik hulp ben gaan zoeken. Realiseer je ook dat wachtlijsten e.d. vaak al snel 3 maanden zijn, dus hoe sneller hoe beter.

Ik ben in eerste instantie met angst en paniek klachten naar mijn huisarts gegaan. Hij heeft een afspraak voor mij gemaakt met de praktijk therapeute, waar ik binnen een week al terecht kon. D
Ik heb twee sessies met haar gehad toen zij door kreeg dat zij mij niet verder kon helpen en dat ik tweedelijns hulp nodig had.

Ik mocht toen kiezen welke instantie ik mij dacht prettig bij te voelen. Dit was allemaal eind november. Pas in de derde week van februari kon ik terecht mij mijn psychologe. Die 2,5 maand waren echt een hel, ik had de knoop doorgehakt en wilde nu ook graag hulp.

Na mijn intake heeft mijn psychologe voor mij ook een afspraak gemaakt met de psychiater, voor eventuele medicatie. In eerste instantie heb ik de medicatie afgewezen, omdat ik het heel graag zelf wilde proberen. Echter kreeg ik een half jaar later een zware depressie, waardoor ik niet meer de energie had om aan mijn angst te werken. Toen ben ik wel medicatie gaan slikken.

We waren een maand of drie onderweg toen we erachter kwamen dat de oorzaak van mijn angst en paniek o.a. emetofobie was. We konden toen gericht gaan kijken wat het beste behandelplan was voor mij. We hebben toen gekozen voor EMDR. Vaak ontstaat emetofobie op een moment dat er iets traumatisch gebeurd wat met K* de maken heeft. Bij mij was het vijf jaar eerder begonnen (hoewel ik van kind af aan altijd paniekerig was als het om k* ging). Die vijf jaar daarvoor was ik helaas ook depressief en toen is er iets heel vervelends gebeurd wat met k* te maken had. Mijn hersenen hebben dat verkeerd geankerd en sindsdien is het gaan sneeuwballen.

Afijn, de EMDR heeft bij mij goed geholpen. We hadden daarvóór al een stuk cognitieve gedragstherapie erop zitten. Ik heb bijvoorbeeld een heel uur moeten besteden alleen al aan het woord te KUNNEN zeggen. EMDR is heel intensief, het wordt eerst slechter voordat het beter wordt. Maar het is het mij zeker waard geweest.

Toen ik klaar was met EMDR ben ik begonnen met mindfullness. In het begin vond ik dat heel naar. Mindfullness is echt 'leven in het moment'. Waar ik dus iedere week met mijn ogen dichtzat en mij verplicht MOEST focussen op de sensaties in mijn lichaam. Vreselijk, ik werd er heel misselijk en duizelig van. Uiteindelijk heb ik doorgezet en ben ik blij dat ik het heb afgemaakt.

De medicatie heb ik 1,5 jaar geslikt. Het was echt nodig want ik had hele donkere gedachten. ik ben sinds 2,5 maand gestopt met de medicatie en ben blij dat ik eraf ben. Het werkt heel goed maar de bijwerkingen zijn vreselijk (daar ga ik niet over liegen). Vooral de eerste twee weken (misselijkheid etc.) en wanneer je gaat stoppen. Ik ben echt heel ziek geweest toen ik stopte, voelde me net een junk. Maar ben wel trots dat ik dit hele traject heb doorlopen en nu weer 'gewoon' kan leven.

Ik zal altijd een emetofoob blijven. Ik heb ook nog steeds wel moeite met bepaalde dingen. Ik ben mij altijd bewust van hoe ik mij voel als ik ergens anders ben dan thuis. Maar in ieder geval KOM ik weer ergens!! Buiten de deur eten gaat ook prima, alleen in een andere stad blijft het een uitdaging. Af en toe nog paniekmomentjes maar ik kan het relativeren. Ik denk dat dit een gevecht voor het leven blijft, maar in ieder geval beheerst het mijn leven niet meer volledig!

Liefs,

Deborah

_________________
I will never be the girl who can wear a perfect white dress and not spill on it


Omhoog
 Profiel  
Antwoord met een citaat  
Geef de vorige berichten weer:  Sorteer op  
Plaats een nieuw onderwerp Antwoord op onderwerp  [ 2 berichten ] 

Alle tijden zijn GMT + 1 uur


Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Google [Bot] en 4 gasten


Je mag geen nieuwe onderwerpen in dit forum plaatsen
Je mag niet antwoorden op een onderwerp in dit forum
Je mag je berichten in dit forum niet wijzigen
Je mag je berichten niet uit dit forum verwijderen

Zoek naar:
Ga naar:  
Powered by phpBB® Forum Software © phpBB Group
phpBB.nl Vertaling
[ Time : 0.057s | 12 Queries | GZIP : Off ]

De website van Stichting Emetofobie is gemaakt door:
Web-Wise