Alle tijden zijn GMT + 1 uur




Plaats een nieuw onderwerp Antwoord op onderwerp  [ 25 berichten ]  Ga naar pagina 1, 2  Volgende
Auteur Bericht
 Berichttitel:
BerichtGeplaatst: 12 jun 09 8:25 
Offline
mega actief lid

Geregistreerd: 16 apr 05 20:33
Berichten: 4647
Lucky schreef:
Daarom verwonder ik me er ook zo over dat nu ik die verwerkt heb (of nou ja, een heel eind ben), ik nog niet van de fobie af ben. Wat de fobie veroorzaakt hoeft blijkbaar niet hetgene te zijn wat de fobie in stand houdt. Hoe zien jullie dat?


Ik weet het niet. Voor mezelf heb ik gemerkt dat: zodra ik oude emoties of pijn heb verwerkt, kan ik het daaruit voortvloeiende gedrag in het heden loslaten en veranderen. Dat is voor mij een graadmeter van in hoeverre iets 'klaar' is. Ik blijf dan toch nog waakzaam en alert dat ik 'de situatie nu anders wil benaderen'. Want hoe je als kind geprogrammeerd bent, zit diep opgeslagen in je hersenen. Dus je reacties hebben de neiging toch weer terug te komen en de oude afslag te nemen.

Ik heb ook gemerkt dat cognitieve gedragstherapie dus niet voldoende is. Psychotherapie erbij raakte me echt; en dat gaat dus echt tot de bodem.

Kort samengevat: je zou je als emetofoob - denk ik - je eerst volledig moeten, kunnen, willen overgeven aan de therapie, om van daaruit daadwerkelijk, in het hier en nu, verder te kunnen. :oops:


Omhoog
 Profiel  
Antwoord met een citaat  
 Berichttitel:
BerichtGeplaatst: 12 jun 09 9:36 
Offline
Ere-lid
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 22 jun 03 12:32
Berichten: 28927
Images: 167
Ja, dat denk ik ook. Maar in mijn geval: ik heb 3 jaar juist die therapie gehad die jij ook krijgt. Ik zie nu helder welke emoties ik al die jaren ontkend heb, hoe die zich hebben geuit als lichamelijke sensaties, die ik vervolgens labelde met 'misselijkheid'. En vanuit daar de kans op overgeven hoog inschatte wat mijn fobie triggerde.

Tijdens/na de therapie is mijn angst niet weggegaan, maar veranderd. Nu weet ik dat het geen misselijkheid is, maar nu schat ik bij die lichamelijke sensaties de kans op een paniekaanval (en dus kokhalzen in mijn geval) hoog in. En blijf ik dus vermijden. Het vervelende is dat als ik dingen wel opzoek, ik dus echt die paniekaanval krijg, dus dat de angst niet irreeel is.
Ik weet dat het angst voor de angst is en dat ik die cirkel zou moeten doorbreken, maar dat is echt heel moeilijk.

Ik vroeg laatst mijn EMDR-therapeut hoe dit kon en hij zei dat er misschien een lichamelijke reden is waarom ik die paniekaanvallen blijf krijgen. Een andere reden kan zijn dat er toch nog een gebeurtenis is geweest die een belangrijke oorzaak is die we nog niet behandeld hebben. Maar ik zou echt niet weten welke (obviously). Ik heb ook echt het gevoel dat ik veel beter weet wie ik ben en waarom ik zo ben sinds de psychotherapie. Wat dat betreft heeft het me heel erg geholpen. Alleen qua paniekaanvallen/vermijding schiet het nog niet op.

_________________
Liefs Lucky

*Margaret - 41 jaar - eigenaar Webmastery (wij beheren websites & social media voor organisaties, zie webmastery.nl) - getrouwd met Daniël - baasje van doesjes Mozes en Noah en kat Elvis*


Omhoog
 Profiel  
Antwoord met een citaat  
 Berichttitel:
BerichtGeplaatst: 12 jun 09 9:50 
Offline
Ere-lid
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 22 jun 03 12:32
Berichten: 28927
Images: 167
p.s. ik las in de laatste vizier dat 30% van de mensen met een alcoholverslaving een angststoornis hebben. En dat het soms niet helpt om ze te behandelen tegen de angststoornis zolang ze nog drinken. Nu ben ik de laatste jaren eigenlijk ook wel een gewoontedrinker geworden. Als ik thuis ben, dan drink ik bijna elke avond wel 2 biertjes. Gezond voor hart- en bloedvaten schijnt ;-), maar misschien niet zo voor m'n angststoornis. In het artikel hebben ze voorbeelden van mensen die echt veel drinken, maar zeggen ze ook dat als je er gevoelig voor bent, dat je ook in mindere mate er al last van kunt krijgen. Je hebt dan dus een 'angststoornis door een middel'. Dat zou dan die lichamelijke oorzaak van de therapeut kunnen zijn.

Dit zette me toch wel aan het denken. Ik denk dat ik de tip in het artikel eens navolg en 4 weken niet ga drinken om te kijken of dat effect . Nou ja, daar begin ik dan over anderhalve week mee, want heb komende week nog 2 feestjes ;-).

_________________
Liefs Lucky

*Margaret - 41 jaar - eigenaar Webmastery (wij beheren websites & social media voor organisaties, zie webmastery.nl) - getrouwd met Daniël - baasje van doesjes Mozes en Noah en kat Elvis*


Omhoog
 Profiel  
Antwoord met een citaat  
 Berichttitel:
BerichtGeplaatst: 12 jun 09 9:51 
Offline
super actief lid

Geregistreerd: 28 okt 07 20:35
Berichten: 1114
Van die paniekaanvallen herken ik ook.
Ik doe alle opdrachten die we in de cursus bespreken. Maar zelfs nu na een paar weken blijven de paniekaanvallen komen,
Maar volgens theo bouwman die de cursus geeft zal dit op een gegeven moment verdwijnen als ik maar door ga. Verder zegt hij dat het soms ook niet te voorkomen is die paniek. Maar dat het er dan aan ligt hoe groot je het zelf maakt. Bijvoorbeeld als iemand hier in huis buikgriep heeft word ik bang soms krijg ik een paniekaanval, Volgens hem is dat normaal voor mij, Maar ik heb dan de keus wat ik er mee doe, Of ik maak het probleem nog groter en ga het hele huis boenen. of ik houd het klein en maak alleen de wc schoon.
Tja makkelijk gezegd dan gedaan.
Zo ga ik al 10 weken lang 1 keer per week op visite. (ik vind dit heel eng). Maar de angst is nog precies hetzelfde,
Ook door de hypnotherapie verdwijnt de angst niet.


Omhoog
 Profiel  
Antwoord met een citaat  
 Berichttitel:
BerichtGeplaatst: 12 jun 09 11:14 
Offline
mega actief lid

Geregistreerd: 16 apr 05 20:33
Berichten: 4647
Sandra: misschien is het wel knap dat je nu 'op visite' kunt, maar misschien lost het het onderliggende probleem niet op: namelijk dat je - ik suggereer maar wat - eigenlijk geen zin hebt in visite. Of in die mensen. Of dat je onbewust eigenlijk een hekel aan ze hebt. Of dat je heel simpel geen type voor visite bent. als je DIE signalen blijft negeren, dan kun je oefenen wat je wilt, maar dan blijft de onbewuste tegenzin.

We kunnen dus allerlei 'stappen' of vaardigheden leren. Maar de vraag is welke levensstijl bij ons past.

Ik heb al heel lang geen paniekaanvallen meer.

Maar ik probeer gewoon zo dicht mogelijk bij mezelf te leven. Dus ik ga wel naar een feestje, maar niet op visite. Ik ga wel naar de film, maar zelden naar een concert, omdat ik niet van die vòrm hou. Ik eet graag met mensen, maar vind een restaurant geen fijne plek om samen te eten.

En eh... onderschat seksualiteit niet. Een erg grote drijfveer, ZEKER als die stroom in je geblokkeerd is. Ik zeg niet dat het zo bij iedereen is, maar wel dat er vaak bij foben in dat opzicht veel 'aan de hand' is. ;-)


Omhoog
 Profiel  
Antwoord met een citaat  
 Berichttitel:
BerichtGeplaatst: 12 jun 09 11:35 
Offline
super actief lid

Geregistreerd: 28 okt 07 20:35
Berichten: 1114
nou ik ben inderdaad niet iemand die graag op visite gaat.
Maar de reden dat ik nergens ga is omdat ik bang ben dat mijn zoon van 4 ziek word en ergens moet braken. Ik ben zo bang dat ik in paniek raak in het bijzijn van andere mensen. Overal heb ik dit waar andere mensen zijn. daarom ga ik nu elke week op visite om die angst te overwinnen.
maar inderdaad vind ik het niet leuk en geeft veel stress,
Het liefste ga ik wandelen en mijn zoon fietst dan.
maar ik wil zo graag die angst overwinnen.
Ik merk wel dat de angst in huis wel minder is geworden. Maar ik kan me moeilijk hier opsluiten. dat zou voor mijn zoon niet eerlijk zijn.
Wat ik wel heb bereikt is het volgende:- Laat mijn zoon zelf zijn handen wassen, ookal gebeurd het dan niet altijd goed. (eerder deed ik het altijd en dan heel lang wassen)
-let op school niet meer op of er buikgriep rondgaat. (eerder telde ik hoeveel kinderen er waren en ging ik uitzoeken wat ze hadden)
-in de pretpark liet in mijn zoon patatjes eten zonder eerst zijn handen met spul te ontsmetten

Zo zijn er meer kleine dingen. Voor jullie misschien raar. Maar voor mij zijn dit overwinningen. en ik ben best trots dat ik meer vrijheid krijg door de controle los te laten.
Maar die stomme angst blijft aanwezig. Die alarmbellen blijven maar rinkelen.
Hebben jullie medicijnen?


Omhoog
 Profiel  
Antwoord met een citaat  
 Berichttitel:
BerichtGeplaatst: 12 jun 09 11:50 
Offline
mega actief lid

Geregistreerd: 16 apr 05 20:33
Berichten: 4647
Nee, geen medicijnen, geen hygiënische doekjes, niks. En ik kom echt van ver, hoor. Ik stond ook elke seconde mijn handen te wassen, mijn kinderen te checken, de datums te lezen, etc. Maar ik eet nu met ongewassen handen van een ongewassen bord met oud brood, als het moet. Maakt me geen bal meer uit, als ik honger heb, eet ik, en als ik zin heb, leef ik.

Alarmbellen... tja... die zullen er diep in zitten. Ook dat had ik. alles was gevaarlijk en bedreigend en 'stel je voor dat...' Maar wat valt er nu eigenlijk te vrezen? Zijn al die alarmbellen niet juist de last die je meedraagt? En heb je misschien veel informatie omtrent een 'gevaarlijke wereld' meegekregen vanuit je jeugd, in de vorm van alarmbellen als: pas op, kijk uit, doe dat niet, straks word je ziek, etc...?


Omhoog
 Profiel  
Antwoord met een citaat  
 Berichttitel:
BerichtGeplaatst: 12 jun 09 12:30 
Offline
super actief lid

Geregistreerd: 28 okt 07 20:35
Berichten: 1114
Ja die alarmbellen zijn inderdaad een last. Maar hoe stop je die.
het komt inderdaad waarschijnlijk uit mijn kindertijd. Als kind was ik ook altijd heel angstig. En mijn vader is altijd ziek geweest. Moeder zeer onvoorspelbaar in haar gedrag. Dan heel vrolijk en dan weer heel depri met het gedrag wat daar weer bij hoorde,
Thuis was het niet echt leuk, maar aan de andere kant ook weer veilig doordat ik overal bang voor was.
ik ben blij te lezen dat het met jou beter gaat. Daardoor heb ik weer hoop.
Hoop dat er toch een oplossing is. dus ik ga maar rustig verder met alle therapien. Hoelang ben je al onderweg om zover te komen. (90% is heel ver)


Omhoog
 Profiel  
Antwoord met een citaat  
 Berichttitel:
BerichtGeplaatst: 12 jun 09 17:25 
Offline
mega actief lid

Geregistreerd: 16 apr 05 20:33
Berichten: 4647
sandra75 schreef:
het komt inderdaad waarschijnlijk uit mijn kindertijd. Als kind was ik ook altijd heel angstig. En mijn vader is altijd ziek geweest. Moeder zeer onvoorspelbaar in haar gedrag. Dan heel vrolijk en dan weer heel depri met het gedrag wat daar weer bij hoorde,


Kijk, daar zit 'm de crux. Als je ouders zo 'onbetrouwbaar' zijn in hun gedrag dan leer je als kind dat je constant op je hoede moet zijn, dat overal gevaar loert. Vooral de moeder beïnvloedt haar dochter, omdat je je als meisje met de moeder 'identificeert'.

Hoe los je dat op: hopelijk tref je een therapeut die het snapt en de diepte in gaat met jou en jou ook het vertrouwen geeft dat dat MAG en KAN. Ik ben nu bijna 3 jaar intensief bezig, misschien speelt de leeftijd ook mee: het is een keerpunt in mijn leven gebleken, ALLES is veranderd.

90% is mijn gevoel, en ja: dat voelt erg goed. Maar ik heb zeker ook mijn triggers, hoor. Praat me er niet van... :wacko:


Omhoog
 Profiel  
Antwoord met een citaat  
 Berichttitel:
BerichtGeplaatst: 12 jun 09 17:45 
Offline
Niet meer te stuiten zo actief lid
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 24 jul 03 0:06
Berichten: 28289
Images: 0
Ik vind dit best interessant, kan alleen bij mij de vinger er niet zo op leggen, ik had ook alle dingen zo'n beetje verwerkt (dacht ik) maar de fobie bleef in stand.

Ik heb het idee dat samen met mijn therapie voor dwang, de emetofobie ook 'vanzelf' minder is geworden.

Bij dwang draait werkelijk ALLES om controle tot vervelends toe. Ik voelde me zo gevangen in mijn hoofd. Nu ik weet hoe ik dat aan moet pakken, is de emetofobie ook minder geworden, merk ik.

En als ik dan naar vroeger kijk. Ik moest altijd presteren, een onvoldoende zorgde voor ruzie thuis, een 7 voor wiskunde was niet hoog genoeg omdat ik goed was in wiskunde. Mijn moeder had migraine en was vaak aan het kotsen en lag ziek op bed, En ik lag in de knoop met mezelf vanwege mijn tics.... Laag zelfbeeld, weinig zelfvertrouwen.
Alles bij elkaar genoeg ingredienten om een fobie te intwikkelen.... lijkt me?



@Marg: ik heb het idee dat er toch dingen zijn die je nog niet helemaal uitgewerkt hebt in therapie wat een blokkade kan zijn voor je fobie.
Je schreef een keer dat je zelf niet zo goed begrijpt waarom je Daniel niet naast je kon hebben in de auto, vanwege een eventuele paniekaanval.

Ik schrik hier behoorlijk van.

Op mij komt dat over als je niet veilig genoeg voelen. Ik kan de plank helemaal misslaan hoor.
Het gevoel van:ik mag er zijn bij mijn parnter, met paniek, met kokhalzen....

Heb je dit wel eens uitgezocht in therapie?

Ik blijf Harry Klumper een goeie therapeut vinden, hoewel ik me om sommige vlakken wel een onbegrepen voelde, maar ik ben ook geen makkelijkle tante voor therapeuten :whistling:

heb je er nog wel eens over nagedacht om hem te benaderen?

liefs, Ellen

_________________
Opinions are like assholes, everybody has one..


Omhoog
 Profiel  
Antwoord met een citaat  
 Berichttitel:
BerichtGeplaatst: 12 jun 09 18:31 
Offline
super actief lid

Geregistreerd: 28 okt 07 20:35
Berichten: 1114
ik hoop dat je gelijk hebt en dat ik er samen met de hypnotherapeut uit zal komen. Zij begrijpt het erg goed. Alleen kan ik het gewoon niet geloven dat het zal helpen. Ik vind het moeilijk om me helemaal open te stellen. we zullen zien.
maar bedankt voor je antwoorden. Heb er best veel aan.


Omhoog
 Profiel  
Antwoord met een citaat  
 Berichttitel:
BerichtGeplaatst: 12 jun 09 18:55 
Offline
Ere-lid
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 22 jun 03 12:32
Berichten: 28927
Images: 167
Ik heb zelf heel erg het gevoel dat ik mezelf kan zijn bij Daniël. Het verbaast me dat iemand op dit forum kan denken dat dat niet zo is.

Maar ja, als ik denk dat ik een paniekaanval ga krijgen, dan zonder ik me af, zelfs voor hem. En aangezien ik 9 van de 10 paniekaanvallen in de auto krijg, is dat juist de plek waar ik niet wil zijn met hem als ik er een voel aankomen.

Dat was overigens nog niet zo toen ik nog niet kokhalste van de paniek. Ik schaam me niet voor de paniek zelf, maar wel voor het kokhalzen. Ik heb zelf het idee dat dit meer de kern van de fobie zelf is (schaamte voor kokhalzen/overgeven waar anderen bij zijn) en niet dat het te maken heeft met dat ik me niet veilig zou voelen bij Daniël.

Ik heb het auto-gebeuren overigens wel eens uitgezocht bij de therapie. De laatste keer bij EMDR waarbij het ging om een gebeurtenis in m'n vroege jeugd waarbij m'n zus wagenziek werd en m'n ouders (met name vader) reageerden met ongeduld en boosheid. Verder heb ik met m'n vorige psycholoog gekeken naar m'n gedachten die ik heb als ik bang ben dat ik moet overgeven/kokhalzen waar anderen bij zijn en geleerd dit uit te dagen.

En of ik naar Harry Klumper zou willen? Weet je, na 5 psychologen ben ik wel even uitgetherapiet. En ik heb al een keer contact met hem gehad per mail he? Toen had ik niet het idee dat zijn aanpak nou zo anders was als die van m'n vorige psycholoog of dat ik een enorme klik met hem had. Ik hou het bij m'n NEI-therapie, daar voel ik me goed bij, daar ben ik ook bezig met zelfontwikkeling.

_________________
Liefs Lucky

*Margaret - 41 jaar - eigenaar Webmastery (wij beheren websites & social media voor organisaties, zie webmastery.nl) - getrouwd met Daniël - baasje van doesjes Mozes en Noah en kat Elvis*


Omhoog
 Profiel  
Antwoord met een citaat  
 Berichttitel:
BerichtGeplaatst: 12 jun 09 19:11 
Offline
Niet meer te stuiten zo actief lid
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 24 jul 03 0:06
Berichten: 28289
Images: 0
Lucky schreef:
Ik heb zelf heel erg het gevoel dat ik mezelf kan zijn bij Daniël. Het verbaast me dat iemand op dit forum kan denken dat dat niet zo is.

Maar ja, als ik denk dat ik een paniekaanval ga krijgen, dan zonder ik me af, zelfs voor hem. En aangezien ik 9 van de 10 paniekaanvallen in de auto krijg, is dat juist de plek waar ik niet wil zijn met hem als ik er een voel aankomen.

Dat was overigens nog niet zo toen ik nog niet kokhalste van de paniek. Ik schaam me niet voor de paniek zelf, maar wel voor het kokhalzen. Ik heb zelf het idee dat dit meer de kern van de fobie zelf is (schaamte voor kokhalzen/overgeven waar anderen bij zijn) en niet dat het te maken heeft met dat ik me niet veilig zou voelen bij Daniël.

Ik heb het auto-gebeuren overigens wel eens uitgezocht bij de therapie. De laatste keer bij EMDR waarbij het ging om een gebeurtenis in m'n vroege jeugd waarbij m'n zus wagenziek werd en m'n ouders (met name vader) reageerden met ongeduld en boosheid. Verder heb ik met m'n vorige psycholoog gekeken naar m'n gedachten die ik heb tijdens het autorijden en geleerd dit uit te dagen.

En of ik naar Harry Klumper zou willen? Weet je, na 5 psychologen ben ik wel even uitgetherapiet. En ik heb al een keer contact met hem gehad per mail he? Toen had ik niet het idee dat zijn aanpak nou zo anders was als die van m'n vorige psycholoog of dat ik een enorme klik met hem had. Ik hou het bij m'n NEI-therapie, daar voel ik me goed bij, daar ben ik ook bezig met zelfontwikkeling.


Ik heb het alleen over het jezelf bij hem zijn in de auto als je gaat kokhalzen...
Als je je schaamt, dan voel je je toch ook niet veilig bij hem op dat moment?

Ja, ik wist idd dat je al een keer contact hebt gehad.

Nu ga ik iets zeggen wat je niet verkeerd moet opvatten, het is echt goed bedoeld!
Ik begrijp wel dat je bij iemand wil 'lopen'' wat goed voelt. Maar wat heeft de NEI therapeute tot nu toe concreet betekent wat betreft fobieoverwinningen? (los van inzichten in je fobie)

Ik heb soms het idee dat je beter bij iemand in therapie kunt gaan die wat harder is waardoor je meer voor elkaar krijgt dat je dingen gaat durven, dan iemand bij wie je je 'alleen' goed voelt.

Sorry als er onwaarheden staan in deze post, maar ik vind het heel lastig om het allemaal supergenuanceerd te brengen.

Een voorbeeldje:

Ik moest op een gegeven moment naar de uroloog omdat ik een overactieve blaas had. Hij stelde medicatie voor en ik begin te protesteren, want ik had een overgeeffobie en vond dat deze man daar wel heeel erg rekening mee moets gaan houden. Hij zei toen: ja, maar het is wel een keuze die je maakt...
Eerst dacht ik: nou ja zeg, hij begrijpt niks van die fobie, maar later dacht ik: ja, hij heeft wel gelijk. Ik ben toen die medicijnen gaan slikken en gelukkig maar, want ze hielpen heel goed!
(even voor de duidelijkheid, in dit voorbeeld wil ik niet de nadruk leggen op t woordje keuze, maar op het feit dat deze man even hard voor me was).

Ik heb nooit het gevoel gekregen dat jouw NEI therapeut dit bij jou teweeg heeft gebracht., Zeker als ik het vergelijk met 5 jaar terug, dan zijn er nog veel vermijdingen hetzelfde gebelevn, wat je zelf ook al aangaf..

Ik vraag me dan af of het niet prettig is om naar iemand te gaan die heel direct is en harder is (minbder leuk zo'n therpie...)

Ik begrijp overigens heel goed dat je een tijdje geen zin hebt in therapie. Een adempauze kan nooit kwaad.

Ik gun je zo een fobievrij leven, naar concerten gaan van Van Dik Hout, zonder angst met mensen afspreken, lekker jezelf volvreten in een restaurant.... etc...

Hoe voelt bij jou uitgetherpeit aan? Hoe bedoel je dat precies? Kun je dat wat toelichten? Dan begrijp ik die opmerking misschien beter...

liefs, Ellen

_________________
Opinions are like assholes, everybody has one..


Omhoog
 Profiel  
Antwoord met een citaat  
 Berichttitel:
BerichtGeplaatst: 12 jun 09 20:05 
Offline
Ere-lid
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 22 jun 03 12:32
Berichten: 28927
Images: 167
Ik zit niet bij NEI-therapie voor mijn fobie hoor. NEI-therapie (in ieder geval het type dat ik volg) is meer gericht op zelfontwikkeling. Mijn therapeute Corry voelt eigenlijk ook meer als een coach dan een therapeut. Het is gewoon heerlijk om 1x per 2 maanden even je leven te overzien, en je frustraties van dat moment te bespreken (werk, relaties, familie) en ze samen in perspectief te plaatsen. Ik denk dat er geen enkele andere therapeut me zoveel heeft gebracht als Corry, met Jac (van de 3 jaar psychotherapie) op de tweede plaats. Dit heeft de zelfkennis, zelfbewustzijn en zelfontwikkeling gebracht waar we het hier over hadden. En met het gevolg dat ik me veel sterker voel en niet meer 24/7 misselijk, zoals ik me vroeger voelde. Maar nee, het zorgt tot nu toe nog niet voor het stoppen van de paniekaanvallen en het vermijden. Maar dat doet geen enkele therapie, ook niet de hardere, die wel op het vermijden gericht waren, want die heb ik ook al geprobeerd (exposure therapie, voor de psychotherapie van Jac).

Uitgetherapiet zijn betekent dit precies: alle mogelijke therapieen al geprobeerd te hebben, met 5 verschillende therapeuten een band opgebouwd, 5x mijn verhaal gedaan, meegedacht, huiswerk gedaan. Ik wordt altijd gezien als een perfecte patiënte omdat ik zo gemotiveerd ben, snap dat ik degene ben die het werk moet doen, snel van begrip ben en het goed toepas. Om na al die energie wéér tot de conclusie te komen dat m'n fobie niet verandert. En tuurlijk haal ik er elke keer wel wat uit, maar de meeste hebben me meer energie gekost dan opgeleverd.

En weet je, zo vreselijk is m'n leven niet. En al helemaal niet nu ik voor mezelf ben begonnen. Ik kan er enorm van genieten. Van lekker thuis zijn, creatief achter de computer, klanten helpen, met Daniël samen eten en kletsen, met Mozes wandelen in het bos, gezellig kletsen met de buren, mailen met vriendinnen, m'n huisje opknappen, naar m'n moeder of schoonouders of vriendinnen. Heerlijk toch. En tja, dan vreet ik me niet vol in een restaurant, maar wel thuis, of dan luister ik naar een cd'tje van Van Dik Hout in plaats van dat ik naar een concert ga. Ik ben gewoon niet zo'n mensenmassa-mens. Zo'n big deal vind ik dat dus helemaal niet. Ik word er soms een beetje kriegel van als mensen heel dramatisch doen over mijn fobie. De enige reden dat ik toch steeds in therapie ga, is omdat het echt niet handig is bij dokters en tandartsen.

Ik heb met mijn vraag ook niet zozeer bedoeld dat er allemaal suggesties komen voor nieuwe therapieën. Het is meer dat ik mezelf erover verwonder dat zelfontwikkeling niet per se hoeft te zorgen dat je de fobie kunt loslaten. En dat ik mezelf meer de vraag stel: als dat het niet is (meer therapie), wat dan wel?

_________________
Liefs Lucky

*Margaret - 41 jaar - eigenaar Webmastery (wij beheren websites & social media voor organisaties, zie webmastery.nl) - getrouwd met Daniël - baasje van doesjes Mozes en Noah en kat Elvis*


Omhoog
 Profiel  
Antwoord met een citaat  
 Berichttitel:
BerichtGeplaatst: 12 jun 09 20:18 
Offline
Niet meer te stuiten zo actief lid
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 24 jul 03 0:06
Berichten: 28289
Images: 0
Ok, bedankt voor je toelichting! Dat van die Nei-therapie wist ik idd niet.... goed om dat nog te weten!

Overigens zie ik uitgetherapied (d of t?) anders, ik denk dat er nog genoeg te halen valt in therapieland na 5 therapeuten... ik durf niet te tellen hoeveel ik er heb gehad)


Tja.. lastige vraag... wat betreft zelfontwikkeling. Ik denk inderdaad dat jij daar heel ver in bent, misschien zelfs zo ver dat je meer vertrouwen mag/kunt hebben wat betreft dingen durven. Op de een of andere manier heb je bedacht dat je angst reeel is, omdát je vaak gaat kokhalzen.
Maar ik denk dat dat met 'denkfouten' te maken heeft/kan hebben.En dat juis die denkfouten dit bewerkstelligen.

Staat zelfontwikkeling bij jou ook voor zelfvertrouwen?

Ik heb gemerkt bij mezelf dat ik door mijn zelfontwikkeling meer zelfvertrouwen heb gekregen en daardoor ook meer dingen aandurf (bijv. wat betreft dwangsituaties). Dwang is in wezen ook pure angst, en door mijn zelfvertrouwen durf ik die meer te lijf te gaan)

ik hoop dat ik t allemaal goed uitleg.

Ik denk namelijk dat jij heeeeeeeeel veel zelfinzicht hebt, maar nog niet genoeg zelfvertrouwen om de fobie te lijf te gaan op de een of andere manier.

Ik begrijp heel goed dat je je ook prima zo voelt met alle dingen die je doet en ik denk dat eigen ondernemer zijn ook echt bij je past.

Wat ik wel merk bij mezelf is dat sinds ik minder last heb van mijn fobie, ik er achter kom wat ik allemaal gemist heb, ik heb het ook heel lang niet erg gevonden om niet naar t theater te gaan, omdat ik thuis ook banden kon draaien. Maar op het momenbt dat ik die dingen weer op ging pakken realiseerde ik me pas echt hoe zeer ik die dingen gemist heb, ook al voelde dat op dat moment niet zo.
Ik vertelde dat toevallig gister aan Emma, dat het wel lijtk alsof ik met een inhaalslag bezig ben, door de afgelopen jaren veel naar theater te gaan.

Helaas moet ik wel op mijn geld gaan letten...

liefs, ellen

_________________
Opinions are like assholes, everybody has one..


Omhoog
 Profiel  
Antwoord met een citaat  
Geef de vorige berichten weer:  Sorteer op  
Plaats een nieuw onderwerp Antwoord op onderwerp  [ 25 berichten ]  Ga naar pagina 1, 2  Volgende

Alle tijden zijn GMT + 1 uur


Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 9 gasten


Je mag geen nieuwe onderwerpen in dit forum plaatsen
Je mag niet antwoorden op een onderwerp in dit forum
Je mag je berichten in dit forum niet wijzigen
Je mag je berichten niet uit dit forum verwijderen

Zoek naar:
Ga naar:  
cron
Powered by phpBB® Forum Software © phpBB Group
phpBB.nl Vertaling
[ Time : 0.091s | 11 Queries | GZIP : Off ]

De website van Stichting Emetofobie is gemaakt door:
Web-Wise