Alle tijden zijn GMT + 1 uur




Plaats een nieuw onderwerp Antwoord op onderwerp  [ 2 berichten ] 
Auteur Bericht
 Berichttitel: Profielwerkstuk
BerichtGeplaatst: 07 dec 18 0:02 
Offline
lid

Geregistreerd: 06 dec 18 23:25
Berichten: 1
Ik doe mijn profielwerkstuk over emetofobie. Ik wil graag dat er meer bekendheid komt.
Zijn er mensen die wat korte vragen van mij willen beantwoorden, of zelf een kort stukje willen schrijven over jullie ervaring met emetofobie? Zodat ik dat kan gebruiken voor mijn PWS.

Eventuele vragen?
1.Hoe lang heb je al emetofobie
2. Welke situatie vermijdt je?
3. Wat zijn voor jou de gevolgen?
4. Geef je zelf weleens over?
5. Waar heb je het meeste last van, of vind je het ergste?
6. Heb je een behandeling gehad? zo ja heeft het geholpen?


Omhoog
 Profiel  
Antwoord met een citaat  
 Berichttitel: Re: Profielwerkstuk
BerichtGeplaatst: 19 dec 18 13:20 
Offline
lid

Geregistreerd: 19 dec 18 12:37
Berichten: 3
Hoihoi Mirthe,

Ik ben Annika, 18 jaar en heb al vrij lang last van emetofobie. Het begon na een traumatische ervaring op vakantie waar ik alleen in een tentje bij een vriendin (iedereen was de avond van te voren al ziek en iedereen sliep in de caravan). Ik werd 's nachts ook ziek en moest overgeven. Mijn ouders konden me niet komen halen, omdat de pont naar Texel natuurlijk 's nachts niet ging.

Na een lange tijd niet eten, misselijk zijn en ongeveer alle mogelijke ziekhuisonderzoeken te hebben gehad naar mijn maag werd ik doorverwezen naar de ggz en daar ben ik drie maanden intern opgenomen geweest. Daar moest ik wel eten en zo ben ik van mijn zware ondergewicht afgekomen. Nog drie jaar therapie later was ik helemaal klaar met therapieën en lukte het me aardig het onder controle te houden. Wel kreeg ik er weer last van als ik nieuwe of onverwachte dingen moest doen, dit ook omdat ik in het laatste therapiejaar ook nog autistisch verklaard werd. Dit werd pas laat vast gesteld, omdat ik voor de rest vrij normaal functioneer maarja oke niet relevant lol.

Ik heb er vanaf klas 2 wel weer normaal mee kunnen dealen. Nu heb ik inmiddels examen etc gedaan en ben dit jaar begonnen met het studeren van Toegepaste Wiskunde in Amsterdam. De eerste twee weken gingen super goed totdat ik steeds meer paniekaanvallen kreeg in de trein en in de klas. Ben inmiddels pro in het aan niemand laten merken van mijn paniek, maar ik ging dus steeds minder naar school, omdat ik me steeds vaker ziek voelde en voornamelijk op de dagen dat ik belangrijke dingen had. En inmiddels zit ik alweer twee maanden thuis. He wat een verrassing nou dat ik dacht van jo laat ik deze site eens gebruiken.

Lig nu in ieder geval niet meer elke dag in bed en probeer zo veel mogelijk te eten. Ik ging al snel weer naar de ggz om te kijken hoe snel ik terecht kon. Dit moest natuurlijk door de bezuinigingen weer 10 tot 11 weken duren. Ik heb nu bij een coach in mijn eigen dorp een soort therapie gehad genaamd brain-management. Ik heb hier al heel wat aan gehad. Op die manier ga je met je gedachten terug naar de traumatische gebeurtenissen en laat je het heel vaak voorbij komen totdat het gevoel wat je erbij hebt uitvaagt. Zoiets als een horrorfilm vaak kijken en het dan niet meer eng vinden. Maar dit werkt dus wel tot op zekere hoogte, maar mijn gedachten zoals "wat als ik hier moet overgeven als er allemaal mensen om me heen zijn?" blijven nog steeds niet negaarbaar, if that's even a word. Nu ga ik dus binnenkort weer verder bij de ggz, om dat deel nog op te lossen, want op deze manier kan ik nog niet normaal naar school, werken, hobby's uitvoeren en rijlessen. Ik denk dat ik bij de ggz weer ga kijken of ik cognitieve gedragstherapie kan krijgen, zodat ik mijn eigen gedachten kan observeren en er hopelijk net zo veel aan heb als een paar jaar geleden. Misschien dat ik ook deze week zelf mijn exposermateriaal voorzichtig ga gebruiken, ik moest namelijk nog tot januari wachten op de ggz.

Oke na dit veel te lange verhaal, omdat ik voor de rest toch vrij weinig doe atm, zal ik nog ff een paar van je vragen beantwoorden ofzoiets..

1. clear enough
2. voornamelijk situaties waar ik niet weg kan zoals het ov, klaslokalen (liefst op een hoek willen zitten), liften, rijen achter de kassa en achter de kassa zelf, want ja ik werkt bij de jumbo als cassière (atm niet tho). Andere openbare plekken zoals winkelcentra, school en andere plekken met veel mensen. Ook zit ik niet bepaald rustig als ik niet weet waar de dichtstbijzijnde wc is. Ook al weet ik waar de wc is, dan alsnog ben ik er in mijn hoofd zeker van dat ik het niet voel aankomen en dus nooit de wc zal halen, terwijl dit misschien wel straight onzin is, maarja wist ik dat maar.
3. Bij alle bovenstaande plekken neemt de spanning toe en eindigt het meestal in een paniekaanval. Ook val ik super veel af als het echt erg is. Ik zag er jaren geleden echt uit als een anorexia-patiënt. Dat is dan ook wat veel mensen van je denken, nog een ander gevolg. Ook zijn er vrij veel mensen die het niet kennen en/of snappen, wat ook nogal vervelend is maar daar probeer ik me zo min mogelijk van aan te trekken.
4. Nou sinds die vakantie 8 jaar geleden heb ik dus nooit meer overgeven. Ik was vroeger echt bijna nooit ziek. Maar dit resulteert wel weer in het feit dat ik voor mijn gevoel niet weet wanneer ik moet overgeven en ik dus altijd het idee heb dat het kan gebeuren als ik maar iets voel.
5. Het ergste voel ik me als ik me besef dat er waarschijnlijk nog wel een keer in mijn leven komt dat ik moet overgeven, echt ik zou nog liever doodgaan. Ik vind het ook erg dat de mensen om me heen er ook last van hebben. Ik had heel veel last van paniekaanvallen 's nachts waardoor ik mijn ouders weer heel erg belastte en mijn sociale leven gaat op deze manier ook een beetje dood, dus ik voel me ook vrij snel schuldig naar mensen in mijn omgeving, wat opzich niet heel erg meehelpt me beter te voelen, maar oke working on it already.
6. Ja dus eerst opname bij de ggz voor drie maanden en daarna nog drie jaar specialistische therapie daar. O.a. jaren geleden cognitieve gedragstherapie (ook in groepsverband), exposer, dramatherapie (in groepsverband), beeldende therapie. En dus nu net brainmanagement afgesloten, maar dit was meer door een coach dan een echte psycholoog, ookal voelde het wel zo. Voor de rest ben ik waarschijnlijk de helft vergeten maar oke dat waren de meeste wel. Voor mij werkte de cgt en exposer het beste nadat ook de diagnose autisme was gesteld, zodat ze dit konden toepassen in de therapie.

Nou ik denk dat het zeer zeker duidelijk is dat ik atm niks beters te doen heb dan zo'n extreem lang verhaal te schrijven, maar hoop voor je dat je er heel misschien nog voordat je je pws moet inleveren iets aan hebt. Mijn oude school heeft al pws presentaties gehad hmmmm.
Oke nouja succes ermee, als je me wilt spreken of vragen hebt ofzo.. I'm here having all time of the world :)

Nou BYEE


Omhoog
 Profiel  
Antwoord met een citaat  
Geef de vorige berichten weer:  Sorteer op  
Plaats een nieuw onderwerp Antwoord op onderwerp  [ 2 berichten ] 

Alle tijden zijn GMT + 1 uur


Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Exabot [Bot] en 7 gasten


Je mag geen nieuwe onderwerpen in dit forum plaatsen
Je mag niet antwoorden op een onderwerp in dit forum
Je mag je berichten in dit forum niet wijzigen
Je mag je berichten niet uit dit forum verwijderen

Zoek naar:
Ga naar:  
cron
Powered by phpBB® Forum Software © phpBB Group
phpBB.nl Vertaling
[ Time : 0.027s | 14 Queries | GZIP : Off ]

De website van Stichting Emetofobie is gemaakt door:
Web-Wise